Polityka Unii Europejskiej zmierza do zrównoważenia poszczególnych gałęzi transportu i zwiększenia roli kolei w przewozach towarowych poprzez stworzenie do 2030 r. w pełni funkcjonującej intermodalnej sieci transportowej. Dużym utrudnieniem w realizacji tej polityki jest brak w krajach unijnych jednej, scentralizowanej struktury, która pełniłaby rolę organizatora i zarządzającego operacjami transportu intermodalnego, co jest oczywiste z uwagi na konieczność przestrzegania zasad wolnej i uczciwej konkurencji. Efektywny rozwój transportu intermodalnego upatrywany jest w skoordynowanych działaniach państw członkowskich, polegających na rzeczywistym promowaniu przyjaznych dla środowiska gałęzi i technologii transportu, w tym przede wszystkim kolei, transportu intermodalnego i wodnego.

Szybki rozwój logistyki spowodowany nowymi uwarunkowaniami powoduje powstawanie nowych obszarów jej zastosowania. Obszary te są również wynikiem dążenia do uzyskania przewagi konkurencyjnej dzięki efektywnemu prowadzeniu procesów biznesowych. Zakres zmian w logistyce rozpatruje się pod kątem rozwoju logistyki lub wzrostu znaczenia logistyki. Istnieje wiele sił napędowych oraz sił hamujących rozwój logistyki. Wpływają one na wszystkie dziedziny gospodarki.

W przewozach ładunków koleją, zwłaszcza zasadniczy przewoźnik, jakim jest PKP Cargo S.A. uzyskuje bardzo dobre wyniki w zakresie przewozów całopociągowych, w tym przewozów międzynarodowych. Tymczasem przewozy ładunków w pojedynczych wagonach lub niewielkich ich grupach, zmalały ogółem z około 80% w 1980 r. do ok. 30% obecnie.

Ładunki niebezpieczne stanowią obecnie w Polsce około 8% masy wszystkich przewożonych ładunków, dotyczy to zarówno transportu drogowego jak i kolejowego. Transport kolejowy, ze względu na swoją specyfikę organizacji ruchu oraz zabezpieczeń jest szczególnie predysponowany do tego rodzaju przewozów.