Rynek Kolei Dużych Prędkości oraz transportu lotniczego jest poddany ścisłej konkurencji. Rynki te charakteryzują się korzyścią skali (w tym: przestrzeni oraz gęstości siatki połączeń). Co więcej, oba te rynki wykazują wyraźnie cechy zewnętrzne oddziaływania na inne subrynki. I wreszcie, te rynki odznaczają się wysokim stopniem dynamiki i dużej niepewności.
Jednym z argumentów przemawiających za rozbudową infrastruktury drogowej jest zwiększenie tranzytu w transporcie towarowym. Jednak niekoniecznie musi się on odbywać po drogach. Zwłaszcza, że zamiana transportu drogowego na szynowy zmniejsza straty energii, koszty, hałas a także zmniejsza zagrożenie wypadkami i minimalizuje problemy ekologiczne.
Podmiotami polityki transportowej w miastach są organy i instytucje, których zadaniem jest programowanie celów polityki transportowej i jej realizacja. Struktura oddziaływania podmiotów polityki transportowej na system transportowy ma charakter hierarchiczny, bowiem współcześnie kreowana jest na poziomach: międzynarodowym, krajowym, regionalnym i lokalnym. Lokalny wymiar polityki transportowej jest w związku z tym uzależniony od podmiotów funkcjonujących na wyższym poziomie tej hierarchii.
Dynamicznie rozwijający się sektor transportowy przyczynia się w ogromnym stopniu do realizacji celów unijnej Strategii Lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Transport jest jednym z najważniejszych czynników determinujących rozwój regionalny. Towarzyszący rozwojowi tego sektora wzrastający popyt na usługi transportowe prowadzi jednak do coraz większego natężenia ruchu, a w konsekwencji do poważnych zagrożeń ekologicznych.
Unia Europejska (UE) postawiła sobie za cel ograniczenie globalnej zmiany klimatu tak, aby wzrost temperatury nie przekroczył 2°C w stosunku do okresu sprzed epoki przemysłowej. Realizacja tego celu wymaga, aby poziom emisji do 2050 r. został zmniejszony o 80-95% w porównaniu z poziomem z 1990 r.
Zgodnie z inicjatywą przewodnią "Europa efektywnie korzystająca z zasobów", ustanowioną w ramach Strategii Europa 2020, nadrzędnym celem europejskiej polityki transportowej jest pomoc w stworzeniu systemu, który oferuje usługi mobilności wysokiej jakości przy mniejszym korzystaniu z zasobów. W praktyce oznacza to, że transport musi zużywać mniej energii, korzystać z energii ekologicznej i lepiej wykorzystywać nowoczesną infrastrukturę. Sprostanie tym wyzwaniom stanowiło zasadniczy cel artykułu.
Głównym mankamentem obecnych procesów planowania transportu miejskiego w Polsce, jest ograniczona koordynacja działań pomiędzy instytucjami i organizacjami wykraczająca poza integrację pomiędzy środkami transportu uwzględniająca np. koordynację z planowaniem przestrzennym, ochroną środowiska, integracją społeczną, równością płci, rozwojem gospodarczym, bezpieczeństwem, ochroną zdrowia, edukacją, technologiami informacyjnymi, itp.
Sieć systemu transportu intermodalnego oparta jest na węzłach stanowiących punkty styku różnych gałęzi transportu uczestniczących w połączeniach transportowo-logistycznych oraz infrastrukturze liniowej - liniach kolejowych magistralnych i dróg kołowych. Im większa liczba węzłów - terminali intermodalnych lądowych i lądowo-morskich - tym łatwiejszy jest dostęp do sieci połączeń kolejowych umożliwiający lepsze wykorzystanie możliwości transportu kolejowego.