
Autonomiczna nawigacja, wyznaczanie tras i zarządzanie ruchem to dziś ugruntowane funkcje w wielu środowiskach magazynowych. Nowoczesna automatyzacja mobilna często daje się zintegrować z istniejącymi obiektami i może działać obok wózków i ludzi bez większych zmian konstrukcyjnych. Jeśli jednak chodzi o autonomiczną kompletację pojedynczych artykułów i mobilną manipulację, znacznie trudniejsze okazuje się to, co dla pracownika magazynu jest czynnością odruchową: pewne uchwycenie przedmiotu, który za każdym razem wygląda nieco inaczej. W warunkach coraz trudniejszego obsadzenia stanowisk magazynowych to wyzwanie będzie zyskiwać na znaczeniu.
Przewaga Polski pod względem kosztów pracy maleje, mimo że średnie godzinowe koszty pracy pozostają znacznie poniżej średniej unijnej. Według Eurostatu średnie godzinowe koszty pracy w Polsce wzrosły w 2025 r. do 19,1 euro z 17,3 euro rok wcześniej, przy średniej unijnej 34,9 euro. Tempo wzrostu jest więc wysokie, ale wciąż jest to niewiele ponad połowa unijnej średniej.[1]
Dla operatorów magazynowych tworzy to pułapkę decyzyjną: uzasadnienie biznesowe automatyzacji w Polsce może istotnie różnić się od tego na rynkach o wyższych kosztach pracy, takich jak Niemcy, a jednocześnie rośnie presja związana z rekrutacją i retencją pracowników. W raporcie ManpowerGroup „Dokąd zmierzasz logistyko?” edycja 2026 aż 68% badanych organizacji logistycznych miało trudności ze znalezieniem nowych pracowników. Najtrudniej obsadzić stanowiska operatorów wózków i maszyn (88%), a główną barierą rekrutacyjną są rosnące koszty zatrudnienia (60%). W tych warunkach coraz ważniejsza staje się liczba zadań, które można zautomatyzować.[2]
Polska perspektywa operacyjna
Problematykę robotycznego chwytania warto zacząć od zarysowania rodzimych warunków. Pierwszy jest strukturalny: wiele polskich magazynów, które posłużą jeszcze przez lata, nie było projektowanych z myślą o robotach. Jednak wbrew pozorom większym wyzwaniem niż sam wiek hali jest przygotowanie i optymalizacja procesów oraz cyfryzacja danych, która powinna być wstępem do automatyzacji.
Drugi warunek to zmienność otoczenia. Eksplozja e-commerce w pandemii, wyhamowanie popytu po wybuchu wojny w Ukrainie, kryzys dostępności komponentów – nieprzewidywalność powoduje często paraliż decyzyjny firm obawiających się inwestycji wymagającej pewności wolumenów na lata. Automatyzacja stacjonarna może sprawdzać się znakomicie tam, gdzie przepływy, wolumeny i wymagania są względnie stabilne. W bardziej zmiennym otoczeniu operatorzy coraz częściej zyskują jednak na automatyzacji, którą można wprowadzać etapami, rozbudowywać z czasem i dostosowywać bez większych zmian w konstrukcji obiektu. Dotyczy to także wprowadzania robotów chwytających.
Jak one to chwytają?
Automatyzacja w Polsce będzie w dłuższej perspektywie prowadzić do etapu rozwoju intralogistyki, w którym systemy autonomiczne nie tylko przewożą towar, ale aktywnie z nim pracują. Podejście to określa się jako mobilną manipulację (mobile manipulation): połączenie w jednym rozwiązaniu zdolności poruszania się, percepcji opartej na AI i fizycznej interakcji z przedmiotem.
Jednym z największych wyzwań dla inżynierów jest ta ostatnia cecha. Sęk tkwi w zaprojektowaniu odpowiedniego chwytaka. Musi on bowiem dostosowywać się do przedmiotu, niezależnie od jego kształtu, tekstury, perforacji itp.
Drugą warstwą tego wyzwania jest odtworzenie czynności, które człowiek może wykonać odruchowo – np. dostosowanie siły i ruchu, gdy zmienia się opakowanie asortymentu, produkt jest w promocji z dodatkowym, doczepionym elementem, paczki foliowe są zlepione lub karton jest uszkodzony. Aby mógł to zrobić robot, potrzebna jest znakomita koordynacja percepcji, mechaniki i sztucznej inteligencji.
Często stosowanym podejściem jest chwytanie próżniowe, które może działać bardzo skutecznie w przypadku wielu jednolitych powierzchni i kształtów. Bardziej porowate, nieregularne lub elastyczne przedmioty mogą jednak stwarzać dodatkowe wyzwania.
Giętka struktura membranowa jest w stanie sprostać większej różnorodności cech przedmiotów, dostosowując się do różnic w kształcie, powierzchni, materiale i wadze. Taka budowa pozwala obsługiwać chociażby oddychające tekstylia, luźno pakowane towary, perforowane woreczki foliowe i delikatne produkty. Oczywiście sama budowa chwytaka to nie wszystko: robot musi mieć wsparcie w postaci fizycznej AI, aby dostosować czynność do specyfiki danego przedmiotu.
Chwytanie jako element adaptacyjnej obsługi zamówień
Chwytanie nie jest tu samodzielnym rozwiązaniem, lecz kolejną warstwą w systemie automatyzacji. Przykładem jest opatentowany chwytak membranowy NeuraGrasp, rozwinięty przez firmę Nexera Robotics. Po przejęciu tej spółki jest on wcielany do rozwiązania Locus Array, które wprowadza autonomiczną kompletację do procesów obsługi zamówień. Skuteczność tego rozwiązania wciąż zależy od integracji i orkiestracji w ramach jednej platformy, a nie od samego chwytaka.
Koordynację zapewnia w tym przypadku LocusONE. Ta platforma rozdziela zadania między ludzi i roboty na podstawie danych operacyjnych w czasie rzeczywistym, równoważy obciążenie pracą i reaguje na zmianę priorytetów. W takim ujęciu mobilna manipulacja jest elementem warstwy operacyjnej, a nie odrębną funkcją robotyczną.
To jeden ze sposobów na zmierzenie się z polskim dylematem operacyjnym. Dokładanie osobnych maszyn, z których każda działa według własnej logiki, to zbyt ograniczona odpowiedź na rosnące koszty pracy, trudności w obsadzeniu stanowisk i zmienne wolumeny. Operatorzy potrzebują infrastruktury obsługi zamówień, która potrafi dostosowywać się do zmieniających się wymagań. Doskonalenie autonomicznego chwytania i integracja rozwiązań w spójnej platformie pozwala dążyć do tego celu. Dodatkowo pomaga w tym model Robots-as-a-Service, którym zakres automatyzacji można zmieniać w czasie, bez wymiarowania jej na stałe pod szczytowy popyt.
99% to za mało
Kluczowym wyzwaniem po wprowadzeniu autonomicznych robotów chwytających jest skala. W zakresie całego magazynu nawet 99% skuteczności chwytu przy pierwszej próbie może wciąż przekładać się na znaczącą liczbę wyjątków w ciągu zmiany, gdy co godzinę wykonuje się tysiące kompletacji. Każdy z nich może wymagać ręcznej interwencji, zakłócać przepływ lub zwiększać koszt.
Dlatego zmienia się sposób oceny systemów zrobotyzowanej kompletacji. Przez lata mierzono je liczbą pobrań na godzinę i pokryciem asortymentu (liczbą obsługiwanych SKU). Dziś na pierwszy plan wysuwa się pytanie nie o to, jak dobrze wykonywany jest pojedynczy chwyt, lecz o to, jak niezawodnie system działa w dużej skali: jak obsługuje wyjątki, jak często potrafi automatycznie wznowić pracę, jaka jest częstotliwość ręcznych interwencji i na ile stabilna pozostaje przepustowość w trakcie zmiany.
To niezawodność w dużej skali przesuwa granicę tego, co w magazynie da się realnie zautomatyzować. Wskaźnik skuteczności pojedynczego pobrania ma mniejsze znaczenie niż to, co dzieje się, gdy się ono nie powiedzie. Im mniej wyjątków wymagających ręcznej interwencji i im więcej z nich można rozwiązać automatycznie, tym stabilniejsze są przepływy materiałów, przepustowość i koszt jednej kompletacji.
Dla polskich operatorów to coś więcej niż nowa funkcja robotyczna. Przy malejącej dostępności pracowników i rosnącej złożoności asortymentu mobilna manipulacja może poszerzać zakres pracy, którą da się zautomatyzować w ramach adaptacyjnej infrastruktury obsługi zamówień. Wartość strategiczna polega nie tylko na automatyzacji kolejnego zadania, lecz także na poszerzaniu jej zakresu na przestrzeni czasu bez uzależniania działalności od jednego sztywnego założenia co do przyszłych wolumenów, procesów lub profili SKU.
[1] Eurostat, „EU hourly labour costs ranged from €12 to €57 in 2025”, komunikat prasowy, 31 marca 2026 r., ec.europa.eu/eurostat/web/products-eurostat-news/w/ddn-20260331-2 (zbiór danych: lc_lci_lev).
[2] ManpowerGroup, „Dokąd zmierzasz, logistyko? Edycja 2026” (raport, we współpracy z AmCham Poland), 27 maja 2026 r., manpowergroup.pl/raporty/dokad-zmierzasz-logistyko-edycja-2026; „Blisko 7 na 10 firm w logistyce ma trudności ze zrekrutowaniem nowych pracowników” (publikacja na podstawie raportu), 11 czerwca 2026 https://biuroprasowe.manpowergroup.pl/459655-blisko-7-na-10-firm-w-logistyce-ma-trudnosci-ze-zrekrutowaniem-nowych-pracownikow.
Źródło: Locus Robotics








