Stosowanie przeładunku kompletacyjnego wiąże się z koniecznością podjęcia różnego rodzaju decyzji poprzedzających. Dotyczą one samej strategii przeładunku, uwarunkowań organizacyjno-technicznych, jakie towarzyszą jego wdrożeniu, a także planowania operacyjnego. Pozostaje jeszcze trudna do sparametryzowania sfera organizacyjna, dotycząca zdolności do rozszerzania współpracy, ponoszenia dodatkowych kosztów i zapewnienia przejrzystości działań.
Strategie przeładunku kompletacyjnego
Strategia przeładunku kompletacyjnego zależy od wewnętrznych relacji w łańcuchu dostaw, to jest od jego konfiguracji, zorganizowania, warunków technicznych oraz stopnia gotowości partnerów handlowych do rozszerzania współpracy ponad zwyczajowe czynności kupna/sprzedaży. Dostawy do producenta mogą być realizowane według koncepcji JiT, natomiast producent do dystrybutora lub detalisty oraz dystrybutor do detalisty powinni dostarczać produkty metodą przeładunku kompletacyjnego. To dość kategoryczne stwierdzenie ma swoje uzasadnienie w realnych możliwościach redukcji całkowitych kosztów łańcucha dostaw poprzez uproszczenie przyjęcia towarów do magazynu, zmniejszenie zakresu operacji magazynowych i zwiększenie płynności przepływu produktów od linii produkcyjnej do końcowego odbiorcy. Łańcuch dostaw nie potrzebuje innej infrastruktury niż ta, którą dysponuje. Potrzebuje natomiast znaczącego zwiększenia stopnia integracji w zakresie komunikacji i działań operacyjnych, a przede wszystkim zwiększenia stopnia zaufania i odpowiedzialności z jednoczesnym wzrostem przejrzystości działań.
Wyróżniamy trzy następujące strategie przeładunku kompletacyjnego:
• przeładunek kompletacyjny bez sortowania i etykietowania
• przeładunek kompletacyjny bez sortowania, ale z etykietowaniem
• przeładunek kompletacyjny z sortowaniem i etykietowaniem.
Każda z tych strategii może być stosowana w każdym typie przeładunku kompletacyjnego. Każdy produkt w przedsiębiorstwie może podlegać lub nie podlegać sortowaniu. Pożytek z braku sortowania jest wówczas, gdy wynika z potrzeb lub możliwości redukcji manipulacji wydawanej partii towarów. Ma ona miejsce, gdy przewoźnik – spedytor bierze na siebie uzupełniającą operację sortowania. Ta dodatkowa pracochłonność jest zazwyczaj mniejsza od pracochłonności sortowania produktów w magazynie dostawcy. Produkt wewnątrz łańcucha dostaw może być etykietowany przez dostawcę lub nie być przez niego etykietowany. Kiedy produkt odbierany z magazynu dostawcy nie jest etykietowany wówczas czynności te wykonuje operator logistyczny identyfikując kodem kreskowym wszystkie wychodzące na zewnątrz opakowania zbiorcze i jednostki ładunkowe.
Wyróżniamy trzy następujące strategie przeładunku kompletacyjnego:
• przeładunek kompletacyjny bez sortowania i etykietowania
• przeładunek kompletacyjny bez sortowania, ale z etykietowaniem
• przeładunek kompletacyjny z sortowaniem i etykietowaniem.
Każda z tych strategii może być stosowana w każdym typie przeładunku kompletacyjnego. Każdy produkt w przedsiębiorstwie może podlegać lub nie podlegać sortowaniu. Pożytek z braku sortowania jest wówczas, gdy wynika z potrzeb lub możliwości redukcji manipulacji wydawanej partii towarów. Ma ona miejsce, gdy przewoźnik – spedytor bierze na siebie uzupełniającą operację sortowania. Ta dodatkowa pracochłonność jest zazwyczaj mniejsza od pracochłonności sortowania produktów w magazynie dostawcy. Produkt wewnątrz łańcucha dostaw może być etykietowany przez dostawcę lub nie być przez niego etykietowany. Kiedy produkt odbierany z magazynu dostawcy nie jest etykietowany wówczas czynności te wykonuje operator logistyczny identyfikując kodem kreskowym wszystkie wychodzące na zewnątrz opakowania zbiorcze i jednostki ładunkowe.
Artykuł pochodzi z czasopisma „Logistyka” 2009/3.