Szczyt przewozowy zaczyna się wcześniej. Firmy nie kumulują wolumenu, a towar zatrzymuje się w europejskim magazynie. Dla magazynu to dłuższy sezon, w którym obsadę dobiera się tydzień po tygodniu, a nie jednym naborem. Jak zadbać o właściwą obsadę magazynu i policzyć ją w szczycie? Komentarza udziela Wiktor Grabowiec, prezes Proplanum.
Tomasz Jeleń pisał tu we wrześniu, że szczyt przewozowy zaczyna się wcześniej i robi się bardziej płaski, bo firmy nie kumulują wolumenu w jednym oknie, a towar coraz częściej zatrzymuje się w europejskim magazynie. Dla magazynu to dłuższy sezon, w którym obsadę dobiera się tydzień po tygodniu, a nie jednym naborem. Skoro głęboka automatyzacja, jak zauważył Szczepan Gowin, pozostaje raczej wyjątkiem niż regułą, większość towaru przejdzie przez ręce ludzi.
Liczenie warto zacząć od prognozy w jednostkach, które magazyn mierzy na co dzień, czyli w liniach, paletach albo zamówieniach na godzinę, osobno dla przyjęcia, kompletacji i wysyłki. Prognozę dzieli się przez normę wydajności stanowiska. Przyjmijmy dla przykładu, że w fali od 14 do 18 trzeba skompletować 2400 linii, a norma kompletującego to 100 linii na godzinę. Wychodzą 24 godziny pracy, czyli sześć osób przez cztery godziny, plus zapas na przerwy i wolniejszy start nowych ludzi.
Takie godziny, fala po fali, układają się w krzywą. Etaty ustawia się na jej dno, czyli na poziom, który wraca co tydzień także poza szczytem. Wszystko ponad nim to wierzch i ten wierzch pokrywa agencja. Agencja musi jednak z wyprzedzeniem wiedzieć nie tylko, ilu ludzi potrzeba, ale też na które dni i godziny. Zamówienie „20 osób na tydzień” kończy się tym, że część stoi w spokojnych godzinach, a w fali i tak brakuje rąk.
Nadgodziny mają w takim układzie trzy typowe źródła. Pierwsze to ostatnia fala dnia, bo wysyłka kończy się dopiero, gdy wyjedzie ostatnie auto, i tam spływa każde opóźnienie z przyjęcia albo kompletacji. Drugie to braki dopisywane do tej samej zmiany zamiast do kolejnej. Trzecie to ci sami ludzie z etatu dokładani do każdego szczytu, bo znają magazyn i nie trzeba ich uczyć. Łącznie nadgodziny wyglądają rozsądnie, a skupiają się na kilku osobach.
Odpoczynek łamie się zwykle na styku zmian. Kodeks pracy daje pracownikowi w każdej dobie co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku (art. 132 § 1), a wyjątki z § 2 nie obejmują przeciągniętej fali. Kto ma zmianę od 8 do 16, zostaje do 20, a następnego dnia zaczyna o 6, ma tylko 10 godzin przerwy. Dotyczy to też pracowników agencji, a ewidencję ich czasu pracy prowadzi magazyn jako pracodawca użytkownik, tak jak dla własnych ludzi (art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych). Pracodawcą pozostaje agencja, ale to grafik magazynu musi pokazać, o której człowiek skończył wczoraj.
U jednego z klientów Proplanum, sieci sklepów, a więc nie magazynu, nadgodziny spadły w kwartał o około jedną czwartą, gdy plan i faktycznie przepracowane godziny zaczęto widzieć obok siebie w trakcie miesiąca, a nie na liście płac. Wyniku ze sklepu nie da się przenieść wprost na halę, ale mechanizm jest ten sam. Grafik, który o fali dowiaduje się dopiero, gdy ona trwa, płaci za nią nadgodzinami i skróconym odpoczynkiem.
Źródło: Proplanum