Koncepcja systemów dynamicznego pozycjonowania statków sięga 1960 roku, kiedy zaszła potrzeba zapewnienia pozycji statku względem dna dla jednostek wiertniczych przemysłu paliwowego na akwenach o dużej głębokości, na których pozycjonowanie przy pomocy rozmieszczonych kotwic okazało się niewykonalne. Ówczesne możliwości techniczne były ograniczone, szczególnie w określaniu dokładnej pozycji statku. W rezultacie na wodach przybrzeżnych, korzystając z lądowych punktów odniesienia oraz z wykorzystaniem radiolatarni określano pozycję statku, a następnie poprawiano pozycję statku z użyciem napędu. Dokładność pozycjonowania położenia statku była zła i przekraczała 100m od wyznaczonego miejsca.
Dopiero systemy globalnego określania pozycji z użyciem satelitów (amerykański GPS, rosyjski (…)
Artykuł zawiera 18603 znaków.
Źródło: Czasopismo Logistyka 5/2011