Zdolność do zaopatrywania okrętów na morzu w materiały stałe jest obok uzupełniania paliwa podstawowym czynnikiem, który wpływa w decydujący sposób na gotowość bojową okrętów. Szczególnie istotne jest to dla okrętów operujących na akwenach oddalonych od baz brzegowych. Z historycznego punktu widzenia trudno jest wskazać początki przekazywanie ładunków pomiędzy okrętami na morzu. Współczesne jednak jednostki bojowe dysponują możliwością przyjmowania na morzu ładunków materiałów stałych przekazywanych metodami poziomymi i pionowymi zarówno w dryfie jak i w ruchu. WSTĘP Zaopatrywanie okrętów podczas przejścia morzem, na dużą skalę związane jest ze zmianą systemów napędowych okrętów wojennych.
Zastąpienie żaglowców okrętami o napędzie mechanicznym wymusiło konieczność transportowania na okrętach i uzupełniania w portach lub podczas przejścia morzem paliwa okrętowego.
Przekazywanie na okręty ładunków stałych, w ilościach masowych, związane jest z wprowadzeniem na wyposażenie flot wojennych okrętów z napędem parowym, na których jako paliwo okrętowe stosowany był węgiel.
Sporadyczne operacje przekazywania ładunków stałych w ruchu podczas przejścia morzem (ang. underway replenishment) realizowane były od drugiej połowy XIX wieku. (…)
Artykuł zawiera 32697 znaków.
Źródło: Czasopismo Logistyka
Uzupełnianie zapasów materiałów stałych podczas przejścia morzem – plik PDF do pobrania