W operacji przeciwko Irakowi wzięło udział ok. 450 tys. żołnierzy – lądowych, morskich i powietrznych. Trzon stanowią siły amerykańskie (około 300 tys. żołnierzy) i brytyjskie (około 45 tys. żołnierzy) wraz ze sprzętem, pozostałą część stanowią państwa koalicji antyirackiej.
W skład koalicji weszły: Albania, Australia, Azerbejdżan, Bułgaria, Kolumbia, Czechy, Dania, Salwador, Erytrea, Estonia, Etiopia, Gruzja, Węgry, Włochy, Japonia, Korea Południowa, Łotwa, Litwa, Macedonia, Holandia, Nikaragua, Filipiny, Polska, Rumunia, Słowacja, Stany Zjednoczone, Hiszpania, Turcja, Wielka Brytania, Uzbekistan. Część z nich wysłała do Zatoki Perskiej swoje wojska, część wyraziła swoje werbalne poparcie. Obecność tak dużej liczby żołnierzy oraz bezpośredni udział tylu państw w operacji Iracka Wolność wymagała przygotowania przez organy dowodzące odpowiedniej oprawy logistycznej, której ważnym elementem było posiadanie relewantnej informacji o stanie sił i środków dysponowanych i planowanych do użycia. Całe przedsięwzięcie stało się praktycznym testem umiejętności planowania, koordynacji i sprawności działania systemu logistycznego.
W zakres przedsięwzięć logistycznych, realizowanych przez państwa sojusznicze, wchodziło między innymi:
– zaopatrywanie wojsk w amunicję, paliwo, żywność oraz gromadzenie i przechowywanie zapasów wymienionych środków
– eksploatacja sprzętu wojskowego, która obejmowała projektowanie, rozwój, pozyskiwanie, przechowywanie, dystrybucję, eksploatację, użytkowanie i ewakuację sprzętu wojskowego
– utrzymanie stanów osobowych, który obejmował: transport, przemieszczanie, ewakuację i hospitalizację stanów osobowych
– utrzymanie infrastruktury wojskowej, dotyczyło pozyskiwania, budowy, utrzymania, użytkowania i zarządzania obiektami wojskowymi
– realizacja świadczeń medycznych, obejmowała hospitalizację i pomoc medyczną
– opiekę nad jeńcami wojennymi.
Artykuł pochodzi z czasopisma "Logistyka" 2003/5.