Jednym z kluczowych zadań współczesnej polityki transportowej Rosji staje się rozwój międzynarodowych korytarzy transportowych, które sprzyjałyby zwiększeniu przewozów tranzytowych, a także zapewniały dynamizację powiązań w kierunku Europa – Azja. Ze względu na położenie geograficzne, korzyści makroekonomiczne, rozwój korytarzy transportowych nabiera dla Rosji szczególnego znaczenia, znalazło to swoje odzwierciedlenie w przyjętych programach i strategiach państwowych.
W 2002 roku rozpoczęła się realizacja Federalnego Programu „Modernizacja systemu transportowego Rosji (2002-2010)”. W 2004 roku opracowano „Strategię transportową Federacji Rosyjskiej do 2020 roku”. W 2008 roku rząd Federacji Rosyjskiej przyjął Rozporządzenie № 877-p, którym zatwierdził „Strategię rozwoju transportu kolejowego w Federacji Rosyjskiej do 2030 roku” i Rozporządzenie № 1734-р „Strategię transportową Federacji Rosyjskiej do 2030 roku”. System międzynarodowych korytarzy transportowych przebiegających przez terytorium Federacji Rosyjskiej obejmuje: trzy z dziesięciu paneuropejskich korytarzy transportowych, dwa z czterech euroazjatyckich lądowych korytarzy transportowych, korytarze „Primorje-1” i „Primorje-2”, które łączą północno-wschodnie regiony Chin poprzez porty Kraju Primorskiego z euroazjatyckimi korytarzami transportowymi i korytarz „Północna Droga Morska”.
System transportowy w Rosji znajduje się w długotrwałym procesie reformy. Zasadniczym problemem jest słaby rozwój infrastruktury transportowej, co stanowi obecnie istotną barierę rozwoju gospodarczego kraju. Rosja mogłaby odgrywać dużo większą niż dotychczas rolę w obsłudze handlu zagranicznego.
Artykuł zawiera 31401 znaków.
Źródło: Czasopismo Logistyka 5/2011