Ewolucyjny model budowy centrów logistycznych i jego praktyczna realizacja

• ewolucyjny
• zarodkowy
• wirtualny

Model ewolucyjny
polega na przygotowywaniu warunków do realizacji usług logistycznych
głównie poprzez umiejętną politykę aktywizowania gospodarczego
określonego obszaru, w skład której wchodzą działania legislacyjne,
administracyjne i finansowe. Ich efektem jest silne nasycenie tego
obszaru przedsiębiorstwami produkcyjnymi, usługowymi i handlowymi,
wymagającymi obsługi logistycznej poprzez tworzenie zachęt
oddziałujących na decyzje inwestycyjne przedsiębiorstw w fazie wyboru
lokalizacji.

Model zarodkowy
zakłada wystąpienie czynnika, który będzie oddziaływał na otoczenie
gospodarcze poprzez świadczenie unikalnych, a pożądanych w tym miejscu
usług i przez to wywierał wpływ na decyzje przedsiębiorstw dotyczące
zasiedlenia jego bliskiego otoczenia. Takim czynnikiem może być na
przykład intermodalny terminal kontenerowy, czy urząd celny lub wolny
obszar celny.

Model wirtualny
polega na różnorodnym powiązywaniu (np. informacyjnym) rozproszonych
zasobów logistycznych i zacieśnianiu współpracy operatorów
logistycznych (np. poprzez różne formy stowarzyszeniowe). Celem tych
działań jest uzupełnianie istniejących elementów infrastruktury
logistycznej o dodatkowe składniki, rozwój lokalnych sieci
transportowych oraz wzbogacanie oferty usług i wykorzystywanie czynnika
synergii do wzrostu jakości i wydajności procesów logistycznych.

Wybór
modelu realizacyjnego uzależniony jest od różnych okoliczności:
przyjętej strategii rozwoju, uwarunkowań otoczenia gospodarczego,
możliwościami finansowych pomysłodawców budowy centrum logistycznego i
inwestorów, a także – co nie mniej istotne – ich wiedzy na temat
różnych możliwości realizacji tego rodzaju inwestycji i ich
efektywności.

Centra
logistyczne we Włoszech zostały zlokalizowane głównie w północnej
części kraju. Silnie uprzemysłowione północne regiony Włoch wymagały
intensywnej obsługi logistycznej, a ponadto rząd włoski, który
inicjował budowę centrów logistycznych, uzależniał ich lokalizację od
dobrego funkcjonowania kolei, które na południu Włoch jest trudne
technicznie i mało opłacalne. Centra logistyczne we Włoszech korzystają
z dwojakiej pomocy państwa: pierwszego w Europie bezpośredniego
wsparcia prawnego (Ustawa nr 240 z 1990 r., w której ustawodawca
zdefiniował centrum logistyczne, jego funkcje i zadania oraz określił
warunki dostępu do pomocy finansowej) oraz dofinansowania z budżetu
państwa w ramach realizowanej polityki transportowej.