Bezpieczeństwo państwa zależy od jego zdolności do przeciwstawiania się potencjalnym i faktycznym zagrożeniom, których charakter oraz forma ewoluują wraz ze zmieniającym się otoczeniem i często wykraczają poza tradycyjne ich pojmowanie. Ponieważ najogólniej bezpieczeństwo narodowe można opisać jako „rzeczywisty stan stabilności wewnętrznej i suwerenności państwa (w sensie zaspakajania podstawowych potrzeb egzystencjonalnych i behawioralnych społeczeństwa) oraz traktowania państwa jako suwerennego podmiotu w stosunkach międzynarodowych”5, dziś już nie dziwi fakt, że od dłuższego czasu w licznych dokumentach poświęconych bezpieczeństwu pojawiały się takie sformułowania jak: nieprzerwany dostęp do energii elektrycznej, bezpieczeństwo energetyczne czy potrzeba dywersyfikacji źródeł pozyskiwania energii.
Konieczność zaspokojenia rosnącego popytu na energię, a zwłaszcza energię elektryczną, która traktowana jest jako element bezwzględnie konieczny do życia, odsłoniła cały wachlarz nowych zagrożeń i wyzwań jakim musi sprostać państwo w tworzeniu swojej polityki bezpieczeństwa. Fundament problemów stojących na drodze do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, stanowi odwieczna różnica między miejscem wydobywania surowców energetycznych, a miejscem ich konsumpcji. Ta dysproporcja w połączeniu z postępem cywilizacyjnym, doprowadzała do stopniowego uzależniania się wielu państw od nielicznych eksporterów surowców energetycznych i krajów ich pochodzenia. Taka zależność może nie tylko zakłócać ciągłość dostaw w przypadku międzynarodowego kryzysu lub konfliktu w regionie wydobycia (…)
Artykuł zawiera 32299 znaków.
Źródło: Czasopismo Logistyka 5/2011