Polska hodowla roślin posiada znaczące osiągnięcia i przez przeszło sto dwadzieścia lat swego istnienia szła krok w krok za hodowlą światową, niekiedy ją doganiając, a czasami nawet wyprzedzając. Warto tutaj przypomnieć dwa fakty: odmiany buraka cukrowego z przełomu XIX i XX wieku oraz pszenżyta ozimego hodowli firmy DANKO z lat osiemdziesiątych XX wieku. Polskie nasiona były kupowane zarówno na wschodzie, jak i na zachodzie Europy. Polska hodowla stworzyła też nowoczesny system nasiennictwa. Do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia odzwierciedlała się największym potencjałem wśród krajów środkowej i wschodniej Europy, a udział materiału siewnego polskich odmian na krajowym rynku przekraczał 90%. Po zmianach systemu gospodarczego jej pozycja gwałtownie się zmniejszyła. Liderami w środkowej i wschodniej Europie stały się przede wszystkim Węgry, które wyrosły na drugiego po Francji producenta materiału siewnego w Europie. Razem z Republiką Czeską eksportują niemal 90% materiału siewnego z tego rejonu Europy.
Do czasu wprowadzenia gospodarki rynkowej działalność hodowlano-nasienną prowadziły głównie przedsiębiorstwa państwowe. Obecnie hodowlą i nasiennictwem w Polsce zajmują się zarówno przedsiębiorstwa państwowe jak i prywatne oraz krajowe i zagraniczne. Sektor hodowlano-nasienny w Polsce podlega ciągłym przeobrażeniom, a w ostatnich latach zmiany te stały się głębsze i następują szybciej niż dotychczas. Nasiliła się konkurencja firm zagranicznych, które na wielu rynkach mają już dominujące znaczenie. Zmiany te były inspiracją do podjęcia badań dotyczących analizy sektora hodowlano-nasiennego pszenicy ozimej w Polsce.
Dlatego też celem niniejszego artykułu jest analiza pozycji konkurencyjnej polskich przedsiębiorstw hodowli roślin na rynku pszenicy ozimej w stosunku do zagranicznych firm hodowlanych. (…)
Artykuł zawiera 20346 znaków.
Źródło: Czasopismo Logistyka 4/2012