Obszarem tematycznym artykułu pozostaje wskazanie wybranych aspektów zastosowania outsourcingu w zarządzaniu organizacjami wielokulturowymi. Uwzględnianie aspektów kultury w organizacjach zdecydowanie determinuje proces globalizacji. Stoner definiuje pojęcie globalizacji jako zjawisko, które obejmuje trzy wzajemnie powiązane czynniki – bliskość (między innymi wynikająca ze współczesnych technologii komunikacji, systemów logistycznych), lokalizację (między innymi poprzez wykorzystanie międzynarodowego podziału pracy, lokalizacji surowców energetycznych) i postawę (poprzez pragnienie wyrabiania umiejętności uczestniczenia w gospodarce światowej).
Łącznie te trzy aspekty globalizacji uwypuklają bezprecedensowy układ i złożoność wzajemnych stosunków, wobec których staje menedżer prowadzący działalność w skali globalnej. Ze względu na zdefiniowane przez autorów trzy aspekty, zjawisko globalizacji postępuje niezależnie od innych uwarunkowań, na przykład natury społecznej, politycznej i innych. Aspektem, który między innymi implikuje wyżej przedstawione czynniki (bliskości, lokalizacji, postaw), pozostaje kultura. Znaczenie kultury w efektywnym funkcjonowaniu organizacji dynamicznie rośnie, i to zarówno w aspekcie pozytywnym, jak i negatywnym. Jedną z definicji zawdzięczamy holenderskiemu badaczowi kultur Geertowi Hofstede. Brzmi ona następująco: Kultura jest kolektywnym zaprogramowaniem umysłu, które odróżnia członków jednej grupy lub kategorii ludzi od drugiej. Hofstede twierdzi, że umysł każdego człowieka jest zaprogramowany i to zaprogramowanie jest częściowo wspólne dla grup ludzi, a częściowo unikatowe – właściwe konkretnej osobie. Wyróżnia on trzy główne sposoby zaprogramowania:
1. Poziom uniwersalny. Obejmuje potrzeby bezpieczeństwa, społeczne, uznania i samorealizacji, i jest identyczny dla wszystkich ludzi; potrzeby te są przekazywane genetycznie,
2. Poziom kolektywny. Wspólny dla grup społecznych, narodów, mieszkańców konkretnego regionu, przedstawicieli określonej profesji czy organizacji; jest wyuczony, nabyty; jest programem przekazywanym przez „starych” uczestników „nowym” z pokolenia na pokolenie; sprzyja identyfikacji z grupą, zapewniając jej spójność; jest tym co „odpowiada” za odrębność grupy pod względem jej otoczenia,
3. Poziom indywidualny. Jest charakterystyczny dal danej jednostki ludzkiej, obejmuje jej osobowość, częściowo uwarunkowany genetycznie, częściowo zaś nabyty – ukształtowany przez wpływ kolektywnego zaprogramowania.
1. Poziom uniwersalny. Obejmuje potrzeby bezpieczeństwa, społeczne, uznania i samorealizacji, i jest identyczny dla wszystkich ludzi; potrzeby te są przekazywane genetycznie,
2. Poziom kolektywny. Wspólny dla grup społecznych, narodów, mieszkańców konkretnego regionu, przedstawicieli określonej profesji czy organizacji; jest wyuczony, nabyty; jest programem przekazywanym przez „starych” uczestników „nowym” z pokolenia na pokolenie; sprzyja identyfikacji z grupą, zapewniając jej spójność; jest tym co „odpowiada” za odrębność grupy pod względem jej otoczenia,
3. Poziom indywidualny. Jest charakterystyczny dal danej jednostki ludzkiej, obejmuje jej osobowość, częściowo uwarunkowany genetycznie, częściowo zaś nabyty – ukształtowany przez wpływ kolektywnego zaprogramowania.
Artykuł pochodzi z czasopisma „Logistyka” 2009/3.