Nowelizacja przepisów wspólnotowych dotyczących pomocy państwa dla transportu lądowego

Świadczenie pomocy państwa w transporcie objęte jest ogólnymi zasadami określonymi w Traktacie o WE, w odniesieniu do tej dziedziny. Niemniej jednak potrzeba określenia szczegółowych przepisów, dotyczących koordynacji tej że pomocy w transporcie lądowym, wynikała z zapisów art. 73 tegoż Traktatu. Uregulowanie tych kwestii nastąpiło z mocą wejścia w życie rozporządzenia (EWG) 1107/70. Rozporządzenie miało na celu: zniesienie nierównowagi międzygałęziowej, która mogłaby powodować występowanie nieuczciwej konkurencji na rynku transportowym, uregulowanie kwestii przydzielania pomocy finansowej, harmonizację sposobu udzielania wsparcia finansowego dla kolei oraz ustanowienie warunków zezwalających na przedsięwzięcia o charakterze koordynacyjnym i działania związane ze świadczeniem usług o charakterze użyteczności publicznej, które pozostają w zgodzie z art. 75, 77 i 94 Traktatu. W świetle przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia pomoc państwa może być udzielona w celach koordynacji transportu w następujących przypadkach:
■ wspierania finansowania infrastruktury transportowej (sieć kolejowa i drogi wodne śródlądowe) w przypadku, gdy przedsiębiorstwo ma udział w kosztach infrastruktury
■ na badania i rozwój sprawnych i bardziej efektywnych form transportu
■ w sytuacji, gdy pomoc ta ma charakter wyjątkowy i jest udzielana w celu redukcji nadwyżki zdolności przewozowej, do czasu wejścia w życie przepisów o dostępie do rynku (ograniczone zastosowanie)
■ w celu udzielenia rekompensat z tytułu świadczenia usług użyteczności publicznej nałożonych przez państwo lub organ publiczny w ramach obowiązku służby publicznej oraz jeżeli istnieje obowiązek taryfowy inny niż ten określony w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1191/69.

Przedłożona przez Komisję Europejską w lipcu 2000 r. propozycja dotycząca projektu nowego rozporządzenia, regulującego wyżej przedstawione aspekty koordynacji pomocy państwa w transporcie lądowym, uwzględnia uwarunkowania dotyczące tworzenia jednolitego rynku transportowego UE oraz zróżnicowany postęp, który został osiągnięty przez poszczególne gałęzie transportu w procesie liberalizacji. W obecnej fazie procesu integracyjnego powstała potrzeba skonsolidowania w jednolitym akcie prawnym wszystkich zmian, wprowadzonych w ciągu 30 lat obowiązywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1170/70 oraz dostosowania treści zawartych w nim przepisów do osiągniętego stopnia liberalizacji transportu, w tym zwłaszcza transportu lądowego. Należy przy tym zaznaczyć, iż liberalizacja w transporcie lądowym nie osiągnęła jeszcze stanu, w którym zapewniony jest w pełnym zakresie swobodny dostęp do rynków transportowych. Pomimo faktu, iż zintensyfikowano różnorodne przedsięwzięcia, zmierzające do stworzenia wyrównanych warunków konkurencji wewnątrz i międzygałęziowej, to wciąż zróżnicowane jest tempo otwierania rynków w transporcie drogowym, kolejowym oraz wodnym śródlądowym, w tym zwłaszcza zróżnicowana jest zdolność tych gałęzi do swobodnego świadczenia usług transportowych.

Artykuł pochodzi z czasopisma „Logistyka” 2001/1.