Transformacja cyfrowa wymusza nowe podejście przedsiębiorstw do wykorzystania technologii, ale również radykalnych zmian w sferze zarządczej. Jaka jest dziś rola menedżera logistyki w procesie podejmowania decyzji?
Mikołaj Dramowicz, prezes DATAPAX sp. z o.o.:
Obecnie obserwujemy popularność zwrotów związanych z Industry 4.0, Big Data i sztuczną inteligencją. Modele analizy behawioralnej są tak zaawansowane, że gdy w przeglądarce wyświetli się reklama serwisu randkowego, to znak, że powinniśmy zastanowić się nad naszym związkiem. Jak to się ma do świata logistyki, kto podejmuje decyzje – menedżer czy może algorytmy? Zależy to głównie od czterech czynników. Pierwszym są postawione cele. Czy są jasno zdefiniowane? Po czym poznamy skuteczność naszych działań? Z pomocą przychodzą standardy typu: wskaźnik OTIF, wskaźniki rotacji zapasu czy ocena skuteczności prognozowania. Im bardziej precyzyjne są nasze cele, tym łatwiej znaleźć nam efektywne metody na ich realizację. I niekoniecznie chodzi tu o działające w tle skomplikowane mechanizmy, będące analityczną „czarną magią”. Możemy sięgnąć do takich metod jak pętla OODA, dedykowanej głównie sytuacjom, gdzie priorytetem jest czas, a liczba danych jest niewielka. Inna metoda – Basadur – jest nakierowana na poszukiwanie innowacyjnych rozwiązań oraz tych czynników, od których w największym stopniu zależy realizacja celów. W bardziej kontrolowanych i zasilanych większą liczbą danych warunkach do gry wkraczają zaawansowane algorytmy. I tu właśnie rolę odgrywa drugi czynnik, czyli procesy. Uporządkowane, powtarzalne i opisane działania dają nam możliwość sięgnięcia po stosunkowo nowe rozwiązania, jak chociażby RPA (Robotic Process Automation). W ten sposób możemy wykorzystać zaawansowane boty, które działają na styku wielu systemów, dosłownie wykonując za nas pracę, a naszą rolą jest określenie bramek decyzyjnych i konkretnych warunków, w których decyzję mamy podjąć osobiście. Dokładając do tego Business Intelligence, rola menedżera zmienia się i stajemy się „poszukiwaczami” usprawnień. To jest właśnie trzeci czynnik, czyli dostęp do rozwiązań. Algorytm określający ścieżkę pobrań w magazynie to dziś sprawa oczywista. Czy tak samo oczywiste jest dla nas istnienie algorytmów wskazujących optymalne miejsca do usprawnień w przedsiębiorstwie? Czas, który zyskujemy, oddając część obowiązków algorytmom, inwestujemy w śledzenie coraz większej liczby rozwiązań. Całość zamyka czwarty czynnik, czyli zasadność wykorzystania tychże rozwiązań w kontekście wspomnianych na początku postawionych przed nami celów. Myślę, że w coraz większej części naszą rolą będzie podejmowanie decyzji dotyczących tego, które algorytmy i w jakiej formie wykonają za nas pracę.